Bismillah,

Alloh taologa hamdlar, undan keyin payg‘ambar kelmaydigan oxirgi payg‘ambar, uning oilasi, sahobalari va qiyomatgacha ularga yaxshilik bilan ergashganlarga salovot va salomlar bo’lsin.

Alloh sizni akangizga achinib, unga hidoyat tilayotganingiz uchun ajr bersin. Bu – iymon alomati.

Akangiz namozni ba’zida o‘qib, ba’zida qoldirayotgan bo‘lsa, ilmli bo‘lishi, katta ulamolarni eshitishi — bu holatini oqlamaydi. Chunki haqiqiy ilm – amal bilan bezaladi. Namoz – iymonning belgisidir. Rasululloh ﷺ aytganlar:

بَيْنَ الرَّجُلِ وَبَيْنَ الشِّرْكِ وَالْكُفْرِ تَرْكَ الصَّلاَةِ ‏”‏ ‏.‏

“Kishi bilan shirk va kufr o‘rtasidagi chegara — bu namozni tark qilishdir.” (Muslim, 82)

Agar inson namozga beparvo bo‘lsa, bu – iymonda zaiflik belgisidir. Bu holatni juda jiddiy ogohlantirish deb qabul qilish kerak. Namozni tark qilish – ularni o‘ziga yomon oqibatlarni tortuvchi katta gunohdir.

Nasihat:

Ey birodar! Hayot qisqa, ajali noma’lum. Hali yoshsiz, quvvatingiz bor, vaqt bor — shu imkoniyatdan foydalaning! Oxiratda eng birinchi so‘raladigan amal namoz bo‘ladi. Agar u to‘g‘ri bo‘lsa, qolgan amallar ham tuzatilib ketadi. Ammo agar u buzilgan bo‘lsa — qolganlar ham barbod bo‘ladi.

Namoz – nurdir, hayotga baraka, qalbga sokinlik, ruhga xotirjamlik olib keladi. Ilmni barakali qiladigan ham aynan namozdir. O‘zimizni shayton aldab, “men boshqa yaxshi amallar qilayapman” deb ovutishimiz mumkin. Ammo bu – hiyla. Allohga yaqinlik – namoz bilan bo’ladi.

“Allohim, akamga hidoyat nasib qil, qalbini namozga bog‘la. Uni namozning nuridan bahramand et, bandaligingni his qiladigan solihlardan qil. Āmīn.”

Vallāhu a‘lam.