Agar eri uni ta’minlamayotgan bo‘lsa, ayolning ajrashishga haqqi bor. Endi ajrashishga haqqi bo‘lganidan keyin, bu huquqni qanday amalga oshirish masalasi kelib chiqadi. Chunki huquqlar faqat berilmaydi, ularni talab qilish kerak. Ya’ni, “bola yig‘lamasa, enasi sut bermaydi” degan gap bor-ku, shunga o‘xshagan holat.

Shuning uchun ham shunchaki qarab o‘tirmaslik kerak, harakat qilish kerak. Bu odamning valiylari bordir: o‘g‘li, akalari, yoki boshqa yaqinlari bo‘lishi mumkin. Axir uni turmushga berishgan-ku — endi o‘sha odamlar kelib, erini chaqirib, vaziyatni tushuntirib, orani ochiq qilishlari kerak.

Agar eri ham katta yoshli — 70 ga kirgan odam bo‘lsa kerak — bo‘lsa, o‘sha bilan ochiqchasiga gaplashib, muammo hal etilishi lozim. Yaxshilik bilan tushuntiriladi, agar bu yordam bermasa, bosim o‘tkaziladi.

Baribir ayolning ajralishga haqqi bor. Agar u: “Ajralaman,” desa — vallohu a’lam — bu yo‘l bilan ajralish ham mumkin bo‘ladi.