Yo‘q, yo‘q, bunday odamlarga sadaqa qilish shart emas. Agar u bu ishni kasb qilib olgan bo‘lsa, bermaslik ham mumkin. Chunki ular hech qanday foydali ish qilmaydi. Ayrimlari hatto orqangizdan quvib, ba’zida og‘ziga nos solgan holda, bermasangiz mashinangiz oynasiga nos tuflab ketishadi, quvlasangiz ham yetib bo‘lmaydi. Bu holat qaroqchilikning bir turi, beodoblikdir. Katta-katta ho‘kizdek yigitlar, gavdasi tog‘ni talqon qiladigan bolalar chiqib olib sadaqa so‘rashadi. Bu ularning o‘zlariga kasb qilib olgan odati bo‘lib qolgan.

Bundaylarga bermaslik kerak. Aksincha, nasihat qilish kerak: bor, ishla. Jamiyatga foyda keltir – ko‘chani tozala, yuk tashi, arava sudra, odamlarga biror manfaat keltir, shunda topgan puling halol bo‘ladi. Hech bir ish qilmay, odamlarning oldidan chiqib sadaqa so‘rash – bu noto‘g‘ri.

Ammo, masalan, bolasi kasal bo‘lsa, nogiron bo‘lsa, yoki bir qariya bo‘lsa, holatidan ehtiyoji ko‘rinib turgan bo‘lsa, bunday holatlarda berish mumkin – zarar qilmaydi.

Ya’ni, agar u odam haqiqatda muhtoj bo‘lsa – bersangiz bo‘ladi. Ammo agar u bu ishni kasb qilib olgan bo‘lsa, bermaslik lozim deb hisoblaymiz. Chunki sadaqa berish orqali uning noto‘g‘ri ishiga, gunohiga, befoyda hayot tarziga hissa qo‘shgan bo‘lib qolishingiz mumkin.