Shariatda dam qilishning asl hukmi sobit. Rasululloh ﷺ o‘zlari dam solganlar va boshqalarga ham dam solganlar.

Masalan, Rasululloh ﷺ uxlashdan oldin kaftlariga dam solib, Ixlos, Falaq va Nos suralarini o‘qir, so‘ng qo‘llari yetgan joylarigacha badanlariga surtar edilar.

Shuningdek, kasal bo‘lganlarida Aisha bint Abi Bakr roziyallohu anho Rasululloh ﷺga shu suralarni o‘qib dam solar, so‘ng muborak qo‘llarini badanlariga surtar edilar.

Demak, dam solish va qo‘l bilan surtish sunnatda bor.

Lekin: “Yosin surasining aynan yetti joyida dam solish kerak,” yoki “falon oyatni falon marta o‘qish sunnat,” degan da’vo uchun shar’iy dalil kerak. Bunday tarzning o‘ziga dalil yo‘q.

Ba’zi kishilar suvga Qur’on o‘qib dam qiladilar, keyin o‘sha suvni ichadilar yoki undan foydalanadilar. Yoki za’faron bilan Qur’on oyatlarini yozib, suvga eritib ichadilar. Bunday ishlarning foydasini tajribada ko‘rgan ulamolar ham bo‘lgan.

Muhammad ibn Salih al-Uthaymin rahimahulloh ham shunga yaqin mazmunda: agar biror usul tajriba orqali foydali ekani ma’lum bo‘lsa va unda harom yoki shirk aralashmagan bo‘lsa, undan foydalanish mumkinligini zikr qilganlar.

Masalan, ba’zi kishilar ayrim oyatlarni muayyan holatlarda o‘qib foydasini ko‘rgan bo‘lishlari mumkin. Buni: “Men tajriba qilib ko‘rdim, foydasini ko‘rdim,” deb aytishi mumkin.

Lekin: “Bu sunnat,” yoki “Shariat aynan shunday qilishni buyurgan,” deb aytishi mumkin emas. Chunki bunga dalil kerak.

Shuning uchun Qur’on suralarini o‘qib dam qilishning o‘zi joiz. Ammo ma’lum bir surani ma’lum bir tartibda yoki ma’lum bir marta o‘qishni sunnat deb e’tiqod qilish to‘g‘ri emas.

Agar tajriba sifatida qilinsa va uni dinning bir qismi deb hisoblanmasa, bunda, inshaalloh, kenglik bor.

Vallohu a’lam.