Bismillah,

Alloh taologa hamdlar, undan keyin payg‘ambar kelmaydigan oxirgi payg‘ambar, uning oilasi, sahobalari va qiyomatgacha ularga yaxshilik bilan ergashganlarga salovot va salomlar bo’lsin.

Yo‘q, bu holat o‘zini kofirlarga o‘xshatish hisoblanmaydi.

Chunki Rasululloh ﷺ zamonlarida ham kundalik hayotda ishlatiladigan ko‘plab narsalar boshqa yurtlardan keltirilgan. Masalan:

• qilichlar asosan Hindistondan olib kelingan va ular “Muhannad” qilichlari deb maqtalgan;

• kiyim-kechaklar Yaman, Misr, Shom tomondan keltirilgan.

Madinaning o‘zida deyarli ishlab chiqarish bo‘lmagan. U yerda asosan xurmo yetishtirilgan, hayot tarzi juda sodda bo‘lgan. Temirchilik, hunarmandchilik ham rivojlangan darajada emas edi. Idish-tovoqlar, jihozlar, gilamlar va boshqa buyumlar tashqi yurtlardan keltirilgan.

Rasululloh ﷺ bularning barchasidan foydalanganlar:

• Muqovqis yuborgan kiyimlarni kiyganlar,

• chetdan keltirilgan qilichlardan foydalanganlar.

Bu — dunyo ne’matlaridan foydalanish bo‘lib, o‘zini kofirlarga o‘xshatish degani emas.

Shuningdek, dunyoviy ishlarda:

• kofirdan ilm o‘rganish,

• kofir tabibga davolanishga borish,

• texnika yoki hunar olish

— bularning hech biri Alloh taolo tomonidan man qilinmagan.

Hatto Rasululloh ﷺ Xaybar yerlarini yahudlarga sherikchilik asosida topshirganlar. Sababi sahobalar jihod, da’vat va din ishlariga band bo‘lgan, dehqonchilikka vaqt topa olmagan. Rasululloh ﷺ bu sherikchilikni istagan paytda bekor qilish sharti bilan berganlar. Bu holat Abu Bakr Siddiq r.a. va Umar r.a. davrigacha davom etgan.

Bu voqealar shuni ko‘rsatadiki:

• kofirlar bilan dunyoviy muomalalarda,

• savdo-sotiqda,

• sherikchilikda,

• tajriba va foydali bilimlarni olishda

hech qanday shar’iy taqiq yo‘q.

Xulosa:

Ovqat retseptlarini kofirlardan olish, ularning usullaridan foydalanish yoki taomlarini pishirish — o‘zini kofirlarga o‘xshatish emas. Bu dunyoviy foydali bilimdan foydalanish hisoblanadi.

Vallohu a’lam.